Ik schreef al eerder over onze labradoodle Bella. Vorig jaar kregen we haar, als een schattig bolletje wol dat koddig achter ons aan huppelde. Straalverliefd waren we, en ondanks dat de puppytijd niet altijd mee viel, was ze op haar eerste verjaardag vorige maand toch een bijna volmaakte hond. 
Aanhankelijk, knuffelig, speels, waaks, gehoorzaam… Gehoorzaam ja. Dat werd al snel een ding. De puberteit ‘kicked in’.

Zoals ik al zei is ze best waaks, dus zodra iemand om ons huis heen scharrelt laat ze van zich horen. En als de bel gaat moeten we haar echt even geruststellen dat het goed volk is.
Nu bestellen we best wat pakjes (vooral de DoTERRA pakjes worden met grote vreugde ontvangen!) en sommige pakketbezorgers zijn bekende gezichten geworden. Er is er eentje bij, een gezellige dame, die dol is op honden en dan koekjes mee neemt voor Bella. Dan laat ik Bella uit de voordeur en springt ze van blijdschap om de pakketbezorgster heen, en als ze dan koekjes krijgt raakt ze door het dolle heen.

Toen vorige week mijn innig en ongeduldig verlangde pakket van DoTERRA kwam, was het Bella’s favoriete bezorgster die het pakket kwam brengen. Ik liet Bella dus uit de deur om te begroeten, maar mèn wat was ze wild. Ze kreeg een koekje en vrat bijna de hand van de bezorgster op. En daarna… vloog ze er straal vandoor!
Ik erachteraan, haar roepend, fluitend op mijn vingers… Maar Bella had een andere hond met baas gespot, en keek niet op of om. Argh! Goed moment om op blote voeten dat pakketje te ontvangen.
Dus rende ik op mijn blote voeten achter haar aan, helemaal de straat uit, proberend haar aandacht te trekken. De bezorgster reed in haar bus langs me heen, ‘ik pik haar wel op’ riep ze nog door het open raam.
Dus zij stopte bij Bella, en helemaal wild kwam Bella op haar af. Inmiddels was ik er ook, samen hebben we Bella vast gegrepen. Oef, die had ik iig vast. Maar hoe kreeg ik haar terug, helemaal de straat door, op m’n blote voeten? Ik had de riem mee moeten nemen.
De bezorgster wenste me succes en stapte weer in haar bus, maar Bella rukte zich los en sprong de bus in. O grr! ‘Ik breng haar wel terug’ beloofde de bezorgster, dus ik weer rennen naar huis, en zij kwam met de bus achter me aan. Autodeur open, ik moest Bella flink vast grijpen om haar die bus uit te krijgen want ze vond het daar dolletjes… Oh well! Ik had haar weer binnen, en omdat ik echt even moest bekomen heb ik haar in de bench gezet. Kon zij ook even tot rust komen.

Luid hijgend zat ze tegen het deurtje aan in de bench, onrustig, draaiend… helemaal wild nog. Ik heb toen een drupje cederhout in haar bench gedaan, cederhout kalmeert en is veilig voor honden. En warempel… Nog geen minuut later ging ze liggen, kwam haar ademhaling tot rust en was ze gekalmeerd.

De dag daarna kwam de bezorgster nog eens, met nog een DoTERRA pakket (hoera!). Ik heb de deur open gedaan met Bella aan de lijn, no way dat ik dit verhaal nog eens riskeer.

Ik sluit af met een fotootje waarop ik mezelf en jullie kan laten zien: ze is echt lief hoor. Ze is nog steeds m’n snoeperige pollewop. Al moet ik mezelf er soms wel even aan herinneren.